आर्थिक वर्ष २०८२/८३ मा १६ वटा विकास बैंकको खुद नाफा ६४ प्रतिशतले बढेर ९ अर्ब ३३ करोड रुपैयाँ पुगेको छ, जुन अघिल्लो वर्ष ५ अर्ब ६७ करोड मात्र थियो। समस्याग्रस्त कर्णाली डेभलपमेन्ट बैंकबाहेकका बैंकहरूमा खराब कर्जा व्यवस्थापनमा आएको सुधार, प्रोभिजनिङ खर्चमा कमी र खुद ब्याज तथा कमिसन आम्दानीमा भएको वृद्धिले नाफा उकासेको हो। कुल नाफामा आठ वटा राष्ट्रियस्तरका ठूला बैंकहरूको वर्चस्व (८ अर्ब ६५ करोड) रहेको छ भने नारायणी विकास बैंक ५ करोड ३७ लाख रुपैयाँ घाटामा जाँदै अपवाद बनेको छ।
बैंकहरूले नाफा बढाए पनि लाभांश बाँढ्ने क्षमता (वितरणयोग्य नाफा) भने ५ अर्ब ६७ करोड रुपैयाँमा सीमित भएको छ। गैरबैंकिङ सम्पत्ति, कर्जा जोखिम र उठाउन बाँकी ब्याजका लागि नियामकीय व्यवस्थाअनुसार रकम छुट्याउनुपर्ने भएकाले खुद नाफा र वितरणयोग्य नाफामा अन्तर देखिएको हो। यस अवधिमा १ अर्ब ६८ करोड खुद नाफा र १ अर्ब २१ करोड वितरणयोग्य नाफा कमाउँदै गरिमा विकास बैंक शीर्ष स्थानमा छ भने मुक्तिनाथ, साइन रेसुङ्गा र ज्योति विकास बैंकले पनि १ अर्ब बढी खुद नाफा कमाएका छन्।
विकास बैंकहरूको नाफा बढ्नुमा निष्क्रिय कर्जा (खराब कर्जा) असुलीमा आएको प्रगति मुख्य कारक बनेको छ। कर्जा असुली सुध्रिएपछि सम्भावित जोखिमका लागि छुट्याइने प्रोभिजनिङ रकम घटेर बैंकहरूको सञ्चालन नाफा बढेको हो। त्यसैगरी, ब्याजदर घट्दै गएको अवस्थामा पनि बैंकहरूले निक्षेप तथा कर्जाको उचित व्यवस्थापन, सेवा शुल्क र गैरब्याज आम्दानीका वैकल्पिक स्रोतहरू बढाएर आफ्नो वित्तीय स्थिति बलियो बनाएका छन्।
नाफामा उल्लेख्य सुधार देखिए पनि समग्र आर्थिक सुस्तता, राजनीतिक अस्थिरता, जेनजी आन्दोलन र ऋण नतिर्ने प्रवृत्तिका कारण कर्जा असुली र विस्तार अझै चुनौतीपूर्ण छ। वित्तीय प्रणालीमा पर्याप्त तरलता भए पनि कर्जाको माग नहुँदा आम्दानीमा दबाब कायम छ। यस्तो अवस्थामा सबै बैंकको लाभांश क्षमता समान नरहेकाले आगामी दिनमा खराब कर्जा नियन्त्रण र उत्पादनशील क्षेत्रमा पुँजी परिचालन गर्न सक्ने बैंकहरूले नै दिगो नाफा कायम राख्न सक्नेछन्।
