सम्पत्ति शुद्धीकरण अनुसन्धान विभागमा उद्योगी शेखर गोल्छाले दर्ता गराएको बयानले उनीमाथि लागेका गम्भीर कानुनी आक्षेपहरूलाई विशुद्ध व्यावसायिक रणनीति र बजारको परिस्थितिजन्य अनुकूलताका रूपमा व्याख्या गर्ने प्रयास गरेको देखिन्छ। विवादित पृष्ठभूमि भएका दीपक भट्टसँग आफ्नो सम्बन्धलाई सामाजिक भेटघाटमा मात्र सीमित गर्दै गोल्छाले आफूहरूबीच कुनै पनि व्यावसायिक हिस्सेदारी नरहेको दाबी गरेका छन्।
केवल ३–४ पटकको सामान्य भेट बाहेक भट्टसँग आफ्नो कुनै पनि कम्पनीमा संयुक्त लगानी वा साझेदारी नरहेको जिकिर गर्दै उनले कानुनी रूपमा भट्टसँगको दूरीलाई स्थापित गर्न खोजेका छन्। यस्तै, भृकुटी स्टक ब्रोकिङमा रहेको ५२ करोड ५० लाख रुपैयाँको सन्दर्भमा गोल्छाले सेयर बजारको अस्थिरता र जोखिमलाई आफ्नो मुख्य रक्षाकवच बनाएका छन्।
आफ्नै वैध व्यवसायबाट आर्जित सो रकम सेयर बजारमा लगानी गर्ने उद्देश्यले ब्रोकर खातामा जम्मा गरिएको स्वीकार गरे पनि बजारको प्रतिकूल अवस्थाका कारण सेयर खरिद नगरी रकम रोकिएको उनको तर्क छ। जोखिम मोल्नुभन्दा उपयुक्त समयको पर्खाइ गर्नुलाई लगानीकर्ताको स्वाभाविक निर्णयका रूपमा व्याख्या गर्दै उनले उक्त मौज्दातलाई ‘अपराधको रकम’ नभई ‘लगानीको पर्खाइमा रहेको वैधानिक पूँजी’ का रूपमा चित्रण गरेका छन्।
अर्कातर्फ, हिमालयन रि–इन्स्योरेन्सको अध्यक्ष रहँदा भएको भनिएको रकम दुरुपयोगको सवालमा गोल्छाले आफूलाई संस्थागत र व्यक्तिगत रूपमै सजग देखाउन खोजेका छन्। व्यक्तिका नाममा सेयर खरिद गर्ने जस्ता विवादित निर्णयहरू बोर्डबाट नभएको र त्यसमा आफ्नो कुनै हस्ताक्षर वा सहमति नरहेको उल्लेख गर्दै उनले यसको सम्पूर्ण जिम्मेवारी ब्रोकर वा अन्य पदाधिकारीको लापरबाहीमाथि थोपरेका छन्। समग्रमा, गोल्छाको यो प्रतिरक्षात्मक बयानले वित्तीय कसुरको कानुनी भारलाई प्राविधिक एवं व्यावसायिक तर्कहरू प्रस्तुत गर्दै मत्थर पार्ने रणनीति लिएको देखिन्छ।
