मनिराम शर्मा
आकाश खुलेको थियो, अनि हरेक छोराछोरीको मन बुबालाई भेट्ने र सम्मान गर्ने उत्साहले भरिएको थियो। सहरमा काम गर्ने रमेशलाई पनि आफ्नो गाउँ, अनि बुबाको यादले सतायो। उनी सानैदेखि पढाइमा अब्बल थिए र बुबाले धेरै मिहिनेत गरेर उनलाई सहरमा पढाएका थिए। बुबाको सपना थियो, रमेशले ठूलो मान्छे बनेर आफ्नो जीवन सफल बनाओस्।
तर, रमेशको जीवनको बाटो फरक थियो। उनले सहरमा आफ्नो व्यवसाय सुरु गरे, जुन त्यति सफल हुन सकेन। संघर्षले गर्दा उनलाई निराशाले घेर्दै लगेको थियो। यस वर्ष पनि उनी गाउँ जान सकेनन्। बुबाको मुख हेर्न नपाउँदा उनको मन भारी भयो। उनले फोन गरेर बुबासँग कुरा गर्ने निधो गरे।
फोनमा बुबाको आवाज सुनेर रमेशले आँसु थाम्न सकेनन्। “बुबा, म यसपालि पनि आउन सकिनँ। म असफल भएँ, मैले तपाईंको सपना पूरा गर्न सकिनँ,” उनले निराशाका साथ भने।
बुबाले गहिरो सास फेरे र शान्त स्वरमा भने, “बाबु, तिमीले किन आफूलाई असफल भन्छौ? सफलता भनेको ठूलो पैसा कमाउनु मात्र होइन। सफलता भनेको तिम्रो मिहिनेत, इमान्दारिता र तिमीले कहिल्यै हार नमान्ने बानी हो। मलाई गर्व छ, तिमीले हरेक चुनौतीको सामना गरेर अगाडि बढिरहेका छौ। तिम्रो मुखमा आज पनि त्यही चमक देख्छु, जुन सानो छँदा तिम्रो आँखामा हुन्थ्यो।”
बुबाको यो कुराले रमेशको मनमा रहेको निराशाको बादल हट्यो। उनले बुबाको आवाजमा मात्र होइन, उनको शब्दमा जीवनको सबैभन्दा ठूलो प्रेरणा पाए। बुबाको मुख हेर्ने दिन, उनले बुबाको भौतिक रूप हेर्न नपाए पनि उनको शब्दको माध्यमबाट आफ्नो बुबालाई नजिकै पाए।
रमेशले बुझे, बुबाको मुख हेर्नु भनेको केवल उनका अनुहारका रेखाहरू हेर्नु मात्र होइन, बरु उनको त्याग, प्रेरणा र अटुट प्रेमलाई सम्झनु हो। त्यो दिनदेखि रमेशले नयाँ जोसका साथ आफ्नो काममा लागे। उनले बुबालाई यो प्रमाणित गर्न चाहे, कि उनको मिहिनेत खेर गएको छैन, र उनी सफल भएरै देखाउनेछन्।
